Addımlar məni uzaqlaşdırırdı. Hər yerə basılan pəncənin necə ağır və silinməz olduğunu bütün cismim və ruhunla hiss edirdim. Ağlayırdım. Qara kapişonun altına gizlənib ağlayırdım. And içirəm ki məni heç kim başa düşmürdü. Axı necə də başa bilərdi? Axı mən heç özüm özümü tanımırdım ki özümü başa düşəm. O ki qalmışdı məni tanıyanlar... Gedirdim arxama baxmadan və arxama baxmağa qorxaraq. Şübhələr və sualları qalaqlayaraq gedirdim. Qaranlığa. Ruhumu təslim etməyə. Və həm də bilə bilə. Və birdən Sən yenə doğdun! Həyatıma doğdun!!!
Sən varsan!
Monday, April 5, 2010
Posted by PRoMete at 3:58 AM
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
5 comments:
<3<3<3
GUNES OLMASAYDI YEQIN BIZ PROMETESIZ QALARDIQ.
ayyy menim de aglima gunesh geldi=)))
dogurdan da, qaraniglina duwen o gunew iwigi gozelnilmeden heyatini deyiwir... teki yaxwiliga deyiwsin
QaradaQan:mete mene maraqli olan senin qiw feslini ve gunewi bir yerde sevmeyindi...coox maraqlidi gunew ve qiw
Post a Comment